Interviews

 
'Koeien melken in de nacht' van Maart Vestjens
 
In samenwerking met de Stichting Alzheimercafe Peel en Maas, in Dok 6 te Panningen, waar meer dan 350 mensen getuige waren van het gegeven dat schrijver Maart Vestjens zijn eerste boek overhandigde aan een van de gasten.
 
altalt
 
Het boek: 'Koeien melken in de nacht', met 197 pagina's inhoud, prachtige verhalen over dementie met hele mooie tekeningen bij de verhalen, is te koop bij in-outbooks voor slechts € 15,00 exclusief verzendkosten. Ook te verkrijgen in de plaatselijke boekhandels. U kunt het ook rechtstreeks bestellen via: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.
 
'Zon Bukske' van Marij Gijsen in Helden.
 
Ruim 150 bezoekers waren getuige van dit mooie evenement.
 
alt alt
 
Marij krijgt het eerste exemplaar van het boekje overhandigd door HansPeeters.
 
 
Boekpresentatie: 'De Paarse Kikker' in Nieuwegein.
 
alt
 
 
 
Het boek van nu! Over o.a. PESTEN: 'De Paarse Kikker'. Ga je mee, samen met een paars kikkertje en Pluisje, een klein dik wit muisje, avonturen beleven. Een hartverwarmend verhaal met prachtige kleurrijke tekeningen over PESTEN en MOGEN ZIJN WIE JE BENT op het formaatliggend A4 en met een zachte foamkaft.
 
 
alt
 
 
 
In-OutBooks gaat verder dan alleen maar een boek.
 
Onlangs kwamen enkele boeken van In-OutBooks terecht bij een uitvaartcentrum. In de boeken staan gedichten en gedachten van mensen die een geliefde hebben verloren.Deze boeken, waarin ook gedichten kunnen staan die de overledene zelf nog tijdens zijn leven heeftgeschreven, bieden troost in de vaak toch al zo moeilijke tijd. Ook op deze wijze is een nagedachtenis in het leven geroepenbij een triest voorval als een afscheid van een geliefde.
 
alt
 
 
Hardenberger.nu
 
'Een blik in het hiernamaals' van Gerard Ruig.
 
Dinsdag 18 oktober 2011 08:46
 
Op de foto: Rechts Dhr. Gerard Ruig en links Dhr. Hans Peeters van in-outbooks.nl uitgeverij.
 
alt
 
Hardenberg – 'In de andere wereld bestaat geen hel. Mensen kunnen dat wel voor zichzelf creëeren, maar omdat er geen tijd bestaat, zullen de begeleiders zorgen dat deze gedachte heel snel verdwijnt.' Het zijn woorden van Gerard Ruig uit Heemserveen uit zijn boek 'Een blik in het hiernamaals'. Ruig heeft jaren aan het boek gewerkt dat nu op de markt is gebracht. Een exemplaar is te bestellen via de website www.in-outbooks.nl.

Het boek vertelt het verhaal van Ruig, die als kind een moeizaam leven heeft gehad in het jappenkamp 'Tjideng'. De talloze verschrikkingen, die hij in het kamp heeft meegemaakt, tekenen het leven van de Heemservener. Hij vertelt er veel en vaak over, kan er moeilijk van los komen. 'Als je tot drie keer toe in de andere wereld bent geweest, ga je jezelf afvragen wat de zin is van dit leven,' schrijft Ruig. De Groet Geest in het 'witte licht' zei hem echter dat zijn tijd nog niet was gekomen. Als 8 jarige begreep hij dat niet en daarom heeft de Groet Geest hem enkele beelden laten zien over wat hij nog moest meemaken.
'Wij ondergaan hier een leerproces. Mijn mening is en blijft dat men niet bang hoeft te zijn voor de dood, want men wordt opgevangen door de naasten en begeleid naar de plaats waar je moet zijn. Je komt in een andere wereld waar liefde als grondbeginsel wordt gehanteerd. De mensen zullen zien dat er een hoger perspectief is en dat men meer op een verdraagzame manier met elkaar om moet gaan,' schrijft Ruig, die zich naast het schrijven vooral ook bezighoudt met het verzamelen en verwerken van mineralen en fossielen.

DeStentor, regio Apeldoorn, 19-10-2011

Jan Fetter tikt boek met één vinger: 'Gedachten op Papier'.

Auteur: door Arnold Zweers | dinsdag 18 oktober 2011 | 07:00

alt

Jan met zijn boekje. Op achtergrond zijn ex-vrouw Lucia en haar nieuwe man Frans. Gedrieën vormen ze 'een nieuw gezinnetje'. foto Cees Baars

Hoe een mensenleven in een flits van een seconde helemaal op zijn kop kan komen te staan, ervoer Jan Fetter aan den lijve.

De doctorandus in de orthopedagogiek werd in 2001 getroffen door een hersenontsteking (meningo encefalitis). Hij raakte volledig gehandicapt en is volstrekt van anderen afhankelijk.

Zijn huwelijk liep uiteindelijk spaak. Maar hij heeft zijn leven weer aardig op de rails. Want Jan's vrouw Lucia hertrouwde, zij en haar nieuwe man Frans wonen in hetzelfde flatgebouw en hebben zich ontpopt als Jan's persoonlijke mantelzorgers. ,,Eigenlijk vormen we een nieuw gezinnetje. Dit is de ideale vriendschap.''

Jan ziet Frans absoluut niet als zijn concurrent, de man die hem zijn vrouw afpakte. ,,Nee, we zijn dikke vrienden.'' En, zegt Frans, ,,mocht mijn vrouw iets overkomen, dan zorg ik voor Jan, tot de laatste snik.'' Jan Fetter heeft nu een boekje geschreven. Met één vinger. Want door de ernstige aard van zijn handicap lukt het anders niet. Een uur tikken per dag, langer ging ook niet. Maar het is gelukt. Gistermiddag werd het boekje 'Gedachten op papier' tijdens een bijeenkomst in Oene ten doop gehouden.

Eigenlijk is het wat merkwaardig. Het 58 pagina's tellende boekje bevat niets over Jans leven van hoogte- en dieptepunten waar hij best een boek over zou kunnen schrijven. Het is een verzameling van filosofische en licht-politieke beschouwingen. Over de materialistische trekken van de mens die steeds grotere delen van de wereld in bezit nemen. Over, zeer actueel, ,,de armoede en ongelijkheid, uitzichtloosheid, werkloosheid, corruptie en stelselmatige verrijking van de zogenaamde leiders, die voldoende zijn om in opstand te komen.''

,,Ja, je hebt gelijk, wat mij de laatste tien jaar is overkomen, daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Misschien komt het er nog wel van,'' zegt Jan Fetter (61). Hij bewoont in zijn eentje, want zijn vrouw woont niet meer bij hem, een prachtige grote parterrewoning met een knots van een betegelde tuin op het zuiden, aan de Laan van de Mensenrechten. Net 'onder' het Apeldoorns station. Het is een Fokus-woning waar Jan kan rekenen op 24 uur hulp op afroep. Moet ook wel. Want de beschadiging van zijn kleine hersenen zorgde voor een totale verstoring van de motoriek - Jan zit in een rolstoel - en de spraak. Op 15 september 2001 - Jan Fetter weet het nog exact, vier dagen na de aanslag op New York. ,,Ineens begon ik te waggelen, ik werd misselijk, leek wel stomdronken.'' Jan, toen met zijn gezin woonachtig in Kaatsheuvel vlakbij de Efteling, belandde in het ziekenhuis. Ze konden daar, net als in het revalidatiecentrum, weinig voor hem doen. Jans leven - hij had een goede baan als pedagoog in het centrum voor verstandelijk gehandicapten Dennendal in Den Dolder - kwam volledig op zijn kop te staan. Na allerlei omzwervingen kwam het gezin (twee kinderen) in 2004 in Apeldoorn terecht. Fokus zorgde voor een uitkomst qua zorg.

Maar voor zijn vrouw Lucia werd het er niet makkelijker op om met Jan te blijven leven. ,,Zijn persoonlijkheid was ook veranderd, hij had woede-uitbarstingen. Uit machteloosheid. Maar toch.'' Vorig jaar scheidden ze. Ze had een overbuurman, weduwnaar Frans, leren kennen en trouwde met hem. Jan zegt begrip voor de drastische stap van zijn vrouw te hebben. Lucia en Frans doen veel voor hem. Drinken regelmatig bij hem koffie, gaan vaak met hem uit. ,,We hebben het heel plezierig samen.'' Gistermiddag zaten ze daar in Oene alle drie. Trots op het boek, door Jan getikt met één vinger.

www.in-outbooks.nl

 

Piet Maasland (63) heeft blindheid geaccepteerd

alt
 
6 januari 2011

De aanvaarding van zijn blindheid ging bij hem gepaard met grote innerlijke strijd. Terwijl hij vurig bad om genezing, gebeurde het tegenovergestelde van wat hij vroeg: zijn gezichtsvermogen nam gestaag af. Piet Maasland (63): "Toen ik geloofde dat God in de duisternis nabij is, vond ik rust. Er ging een moeizame weg van struisvogelpolitiek aan vooraf."

Maasland was in de bloei van zijn leven toen zijn ene oog als gevolg van spontane netvliesloslating blind werd en het gezichtsvermogen van het andere steeds verder afnam. Zijn handicap wierp een donkere schaduw over zijn bestaan, een schaduw die hij lange tijd onder ogen weigerde te zien. Maasland, gehuwd en vader van vier kinderen, was medewerker bij een nationale bank. "Ik wilde er niet aan", zegt hij. "Blindheid was voor mij een waar schrikbeeld."

Blindegeleidehond

In zijn woning in Putten vertelt Maasland openhartig over zijn blindheid en de manier waarop hij met zijn handicap omgaat. Aan zijn voeten ligt Gideon, een zes jaar oude blindegeleidehond. De twee zijn onafscheidelijk: 's zondags gaat de golden retriever zelfs mee naar de kerk. Maasland is lid van de hervormde gemeente in zijn woonplaats.
Begin jaren tachtig werd Maasland blind aan zijn linkeroog. Hij onderging in korte tijd vijf operaties, maar wat artsen ook deden, het gezichtsvermogen herstelde zich niet. De bankmedewerker moest verder met één oog. De eerste jaren ging dat zonder problemen, totdat Maasland eind jaren tachtig merkte dat zijn rechteroog het meer en meer liet afweten. Het Oogziekenhuis in Rotterdam stelde de diagnose: retinis pigmentosa, een aandoening waarbij het netvlies afsterft. "De angst om helemaal blind te worden, sloeg toe. Ik bad tot God of Hij mij ervoor wilde bewaren. Soms putte ik hoop uit Zijn Woord. Dan geloofde ik vast dat mijn oog gespaard zou blijven. Hij wilde immers dat ik voor mijn gezin zou zorgen?"
Ondanks zijn hoop zette de ziekte door en nam het gezichtsvermogen steeds verder af. De gevolgen waren groot. Thuis moest Maasland meer en meer op de tast doen. Zijn werk als kredietverstrekker leed eronder. "Ik maakte fouten die niet mochten worden gemaakt. Soms vulde ik gegevens van cliënten
verkeerd in, soms vulde ik een nulletje te veel of te weinig in bij de aanvraag van een lening. Dat kon natuurlijk niet. Tot mijn grote verdriet zag m'n werkgever zich gedwongen m'n functie aan een ander te geven. Ik had daar grote moeite mee, kon het niet accepteren. Achteraf zie ik dat m'n werkgever gelijk had. Het ging niet meer."

Stap terug

In het verkeer moest Maasland steeds een stap terugdoen. "Zolang ik kon, reed ik auto. Ik was af en toe een gevaar op de weg. Op de snelweg reed ik 70 kilometer per uur. Harder durfde ik niet. Maar ik wilde niet opgeven. Totdat ik in 2003 een keer linksaf sloeg en een fietser over het hoofd zag. Alles liep gelukkig goed af, maar voor mij was het duidelijk: voortaan zou ik de auto laten staan. Gelukkig had ik de fiets nog. Dacht ik. Maar niet lang daarna kreeg ik een ongeval en werd ik ook gedwongen de fiets op te geven. Voor mij werd de wereld kleiner en kleiner. Ik was bang dat ik op den duur niets zou overhouden."
Inmiddels is het gezichtsvermogen van Maasland verminderd tot ongeveer 1 procent. 'Ik hoop dat ik dat kleine beetje mag houden. Dat het licht niet helemaal uitgaat. Op de een of andere manier is dat belangrijk voor me. Wat ik zie, is uiterst gering: alleen maar grijze contouren. Als iemand de woonkamer binnenkomt, zie ik slechts een schim. Gezichten kan ik niet waarnemen. We hebben een kleindochtertje van vier, ik heb het meisje nooit kunnen zien. Dat hakt erin."

Innerlijke acceptatie

Innerlijke acceptatie van zijn sterk verslechterd gezichtsvermogen ging niet zonder vallen en opstaan, zegt Maasland. "Ik deed aan struisvogelpolitiek, had er moeite mee m'n handicap onder ogen te zien. Ik was bang dat m'n leven voorbij zou zijn op het moment dat ik definitief blind werd. Daarom begreep ik Gods weg niet. Hoe kan Hij mij dit laten overkomen? Waar is dit goed voor?
Er waren wel momenten dat ik alle zorgen in Gods handen mocht leggen. Dan was ik gesterkt door het woord van God dat Zijn genade genoeg is. Maar als ik op nieuwe beperkingen stuitte, rezen de vragen opnieuw. Dan bad ik God om kracht. En zei ik tegen mezelf: "Piet, geef het nu maar toe, je moet realistisch zijn." Maar zoiets kun je gemakkelijk zeggen. Om te leven in overgave aan de leiding van de Heere heb je genade nodig. Gelukkig wil Hij die in ruime mate geven."
Die overgave groeide bij Maasland geleidelijk, zegt hij. Gesprekken met een psycholoog waren daarbij voor hem een belangrijke steun in de rug. "Ik werd me van m'n angst voor blindheid bewust. Ook ontdekte ik dat het leven van slechtzienden of blinden bepaald niet zonder waarde is. Integendeel. Sindsdien zijn de waaromvragen gaandeweg verstild. Mijn gebed werd veel meer: "Heere, wat is Uw plan met mijn leven? Wilt U mijn visuele handicap gebruiken tot eer van Uw Naam?"
Voor Maasland openden zich wegen die hij, zegt hij, nooit voor mogelijk had gehouden. "Sinds enkele jaren verzorg ik voor een lokale omroep meditatieve programma's met koormuziek. Ook geef ik voorlichting op scholen en kerkelijke verenigingen over blindheid. Dat geeft mij veel voldoening. Ik heb bij dit werk veel baat bij m'n computer. Dankzij programma's voor spraakondersteuning kan ik er uitstekend mee uit de voeten. Tijdens voorlichtingsbijeenkomsten probeer ik ook iets vertellen over de genade van God in mijn leven. Toen ik jong was, wilde ik graag predikant worden. Daar kwam niets van terecht. Nu ben ik dankbaar dat de Heere mij op deze manier in Zijn dienst gebruikt."
De overdenking van de toekomst schept de meeste troost, zegt Maasland. "Ik geloof dat de Heere straks een nieuwe hemel en een nieuwe aarde maakt. Straks krijg ik een volmaakt lichaam om Gods lof te verkondigen. Dat is voor mij geen droom, maar een werkelijkheid. God zegt het Zelf in Zijn Woord. Hij belooft allen die op Hem vertrouwen een eeuwige heerlijkheid waarin de stomme zal spreken, de dove zal horen en de blinde zal zien."

Vertrouwen

Piet Maasland (Strijen, 1947) raakte in 1982 blind aan zijn linkeroog als gevolg van ablatio retinae, een aandoening waarbij het netvlies van het oog loslaat. Enkele jaren later werd zijn rechteroog getroffen door retinis pigmentosa, een afwijking waarbij delen van het netvlies afsterven. Maasland heeft tegenwoordig een gezichtsvermogen van ongeveer 1 procent. Over zijn slechtziendheid en de impact daarvan op zijn leven, schreef hij een fraai boekje: 'Blindelings vertrouwen'. Het telt tachtig pagina's en verscheen eind vorig jaar bij uitgeverij In-Out Books.

Piet is sinds een jaar lid van de Cliëntenraad Bartiméus sector Dienstverlening.
Bron: Reformatorisch Dagblad

Interview Sam Brussee, in nieuwsblad Visio,

alt

Sam Brussee, geboren in Leiden, maar sinds 2001 woonachtig in het Zuid-Veluwse Wolfheze, presenteerde in 2010 zijn eerste boek "Terugblik op het ongeziene" bij uitgeverij In-OutBooks. Dit compacte levensverhaal heeft als hoofdthema Brussee's slechtziendheid en latere blindheid, en de impact die dit had op vele terreinen in zijn leven. Brussee maakt de lezer in het bijzonder deelgenoot van zijn zoektocht naar religieuze zingeving.

1. U beschrijft in uw boek dat u veel onbegrip tegenkwam als slechtziend jongetje op de kleuter- en basisschool. Hoe ontstond deze houding naar u toe?
In die tijd heerste er onwetendheid over oogafwijkingen. Men hield dan ook geen rekening met kinderen met visuele problemen. Ik heb RP (Retinitis Pigmentosa). Bijkomend kenmerk van deze oogaandoening is dat het vermogen om vanuit de ooghoeken waar te nemen verloren gaat met als gevolg een zogeheten kokerzien. Dit betekende voor mij dat ik op school in de klas soms nog wel een deel van het schoolbord of de ruimte scherp kon zien, maar alles daarbuiten niet. Ik was als kind niet in staat deze symptomen uit te leggen. Ofschoon mijn ouders de schoolleiding op de hoogte hadden gesteld van mijn oogproblemen, ontstond veel onbegrip. Zo veronderstelde men menigmaal dat ik aan aanstelleritis leed of twijfelde men aan mijn geestelijke vermogens. Daar ik ook weinig aansluiting vond bij mijn medescholieren, verkeerde ik hierdoor in een isolement.
 
2. Na uw twaalfde jaar werd uw gezichtsvermogen steeds slechter. Wat leverden de daaropvolgende zeven jaren op het blindeninstituut in Zeist voor u op?
Ik volgde er de middelbare schoolopleiding en leerde het brailleschrift beheersen. Daarnaast speelde muziek een steeds grotere rol in mijn leven. Op het instituut beluisterde en speelde ik veel muziek met andere leerlingen, wat enigszins mijn isolement brak. Ik volgde daarnaast pianolessen op de muziekschool in Utrecht.
 
3. Wederom ondervond u veel tegenwerking van de buitenwereld bij uw opleidings- en beroepskeuze. Hoe manifesteerde zich dit? Enig perspectief op een eventuele studie werd mij stelselmatig uit mijn hoofd gepraat. Mijn visuele handicap maakte het er evenmin gemakkelijk op om een baan te vinden. Zowel direct als indirect stuitte ik op negatieve beeldvorming ten aanzien van mijn functioneren. Het besef te moeten leven in een wereld waarin voornamelijk ziende mensen de regels bepalen versterkte mijn geïsoleerde positie. Na een periode typist te zijn geweest in een ziekenhuis te Leiden, verhuisde ik naar Roermond. Daar kreeg ik de leiding over een groep mensen die zich bezighield met het omzetten van studiewerk in brailleschrift. Toevalligerwijs kwam ik in contact met de directeur van de muziekschool aldaar. Deze bood mij aan om op de muziekschool pianoles te komen geven. Echter hiervoor was een diploma conservatorium vereist. Via aanbeveling en steun van de directeur van de muziekschool heb ik een studiebeurs verkregen en kon uiteindelijk de pianostudie afronden op het conservatorium. Daarna kreeg ik een aanstelling als pianodocent.
 
4. Hoe lang werkte u als pianodocent voordat u 't Loo Erf bezocht voor revalidatie?
Begin 1980 werd ik volledig blind. Door toenemende slaapstoornissen werd het lesgeven steeds moeilijker. Bovendien besloot men op de muziekschool de overstap te doen van de individuele lessen die ik gewend was te geven, naar groepslessen. Dit zou me te veel energie gaan kosten. Voor mij eindigde het zo wie zo, want uiteindelijk werd ik afgekeurd. In 't Loo Erf Visio te Apeldoorn heb ik vervolgens een revalidatietraject gevolgd.
 
5. Er zijn veel pijnlijke confrontaties en ingrijpende ervaringen op sociaal en relationeel gebied. Daar doorheen speelt als rode draad uw zoektocht naar religieuze zingeving. Hoe manifesteerde zich dat in uw vroegere relaties?
Onzekerheid en bindingsangst overheersten in sociale contacten en relaties. Door mijn visuele beperking en de beeldvorming van de omgeving werd ik teruggeworpen op mezelf en daarmee op de essentie van het leven. Ik stelde mezelf ook fundamentele vragen met betrekking tot mijn geloof: waar wilde ik mijn zingeving vinden? Ik ben van huis uit hervormd. Het christendom had echter een zwart gat geslagen tijdens mijn puberteit en was geheel uit beeld. Toen ik verkering kreeg met een meisje dat overtuigd rooms-katholiek was, was dit voor mij aanleiding mezelf in haar geloof te verdiepen. De verkering duurde weliswaar kort, maar de verdieping leidde er toe dat ik het Christendom gaandeweg door rooms-katholieke ogen ging zien en officieel toetrad tot de rooms-katholieke kerk.
 
6. Uw zoektocht bleef echter door de jaren heen voortbestaan. Wat heeft het u tenslotte gebracht? Het geloof als toevlucht maar ook als strijdvraag bleef met mij en met mijn relaties meelopen. In april 1966 leerde ik mijn huidige vrouw kennen, die overtuigd rooms-katholiek is. In mijn boek komen de verschillende struikelblokken uitgebreid aan de orde die we in ons huwelijk tegenkwamen op het gebied van de opvoeding van onze drie kinderen, maar ook in ons verschil in geloofsbeleving. 35 jaar na mijn toetreding tot de rooms-katholieke kerk kwam ik in contact met de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt. Na de moeizame route die ik had bewandeld, voelde deze plek als een thuis. Uiteindelijk besloot ik terug te keren naar de protestantse kerk. In 2000 deed ik belijdenis in de gereformeerde kerk vrijgemaakt in Venlo.
 
7. U woont inmiddels al tien jaar samen met uw vrouw in Wolfheze. Is dit voor u een thuis?
Ik heb me er gesetteld, ik woon er comfortabel, maar het is er erg stil. Het verlangen naar mijn geboorteplek, de stad Leiden, blijft. Ik ben er nog steeds ingeschreven. Mijn motto is hoop doet leven. Wie zal het zeggen, misschien zal ik daar ooit terugkeren, zoals ik terugkeerde naar de kerk van mijn voorouders. In die zin zou de subtitel van mijn roman ook wel hebben kunnen luiden: "Terugkeer naar de bron".
"Terugblik op het ongeziene'' is verkrijgbaar via de uitgeverij In-OutBooks of in de erkende boekhandel, prijs € 12,95. Inmiddels is er een tweede druk van het boek beschikbaar bij In-OutBooks. Vermeldenswaard is dat de echtgenote van Sam Brussee het verhaal voorleest. Het boek ligt ook in daisy/luister – en braillevorm voor klanten uitleen klaar bij Loket Aangepast Lezen, landelijk loket van de openbare bibliotheekbranche voor mensen met een visuele beperking of een andere leeshandicap.
Het boek werd op 1 januari 2013 al 467 keer als luisterboek besteld bij Loket Aangepast Lezen en 132 keer besteld als Braille boek.
 
 
 
 

Winkelwagen




Uw mandje is momenteel leeg.