Interviews
Patricia Duits geeft cursussen!
Mensen gaan met Patricia Duits werken vanuit het geschreven boek “Open je eigen deur”. Een zelfbewustzijn-wakker-worden-boek dat zij geschreven heeft. Er worden je handvaten aangereikt, die je kunt gebruiken in het dagelijks leven. Vandaar dat 'coaching' in 'lifestyle' wordt toegepast.
De groep zal niet groter dan 7 personen zijn. Door intensief te luisteren en creatief te praten met elkaar is het verwerkend en ondersteunend in het proces waar je in zit. Of het nu een 'Burn-out', een verlies van……, meer uit je leven halen, omgaan met…… is. Vertrouwen en geborgenheid is dan aanwezig. Het gaat om jou.
Graag verwelkomt Patricia jou in gezondheidscentrum: De Boog, in Roermond. In maart a.s. gaat de volgende cursus van start. Geef je dus nu op want ook hier geldt: VOL is VOL. De kosten zijn € 100,-- incl. het Boek. Telefonisch via 0475-476390 of 06-40892427. Meer info is te bekijken via de website: www.takecare4.net
Hardenberger.nu
Het boek vertelt het verhaal van Ruig, die als kind een moeizaam leven heeft gehad in het jappenkamp 'Tjideng'. De talloze verschrikkingen, die hij in het kamp heeft meegemaakt, tekenen het leven van de Heemservener. Hij vertelt er veel en vaak over, kan er moeilijk van los komen. 'Als je tot drie keer toe in de andere wereld bent geweest, ga je jezelf afvragen wat de zin is van dit leven,' schrijft Ruig. De Groet Geest in het 'witte licht' zei hem echter dat zijn tijd nog niet was gekomen. Als 8 jarige begreep hij dat niet en daarom heeft de Groet Geest hem enkele beelden laten zien over wat hij nog moest meemaken.
'Wij ondergaan hier een leerproces. Mijn mening is en blijft dat men niet bang hoeft te zijn voor de dood, want men wordt opgevangen door de naasten en begeleid naar de plaats waar je moet zijn. Je komt in een andere wereld waar liefde als grondbeginsel wordt gehanteerd. De mensen zullen zien dat er een hoger perspectief is en dat men meer op een verdraagzame manier met elkaar om moet gaan,' schrijft Ruig, die zich naast het schrijven vooral ook bezighoudt met het verzamelen en verwerken van mineralen en fossielen.
DeStentor, regio Apeldoorn, 19-10-2011
Jan Fetter tikt boek met één vinger
Auteur: door Arnold Zweers | dinsdag 18 oktober 2011 | 07:00
Jan met zijn boekje. Op achtergrond zijn ex-vrouw Lucia en haar nieuwe man Frans. Gedrieën vormen ze 'een nieuw gezinnetje'. foto Cees Baars
Hoe een mensenleven in een flits van een seconde helemaal op zijn kop kan komen te staan, ervoer Jan Fetter aan den lijve.
De doctorandus in de orthopedagogiek werd in 2001 getroffen door een hersenontsteking (meningo encefalitis). Hij raakte volledig gehandicapt en is volstrekt van anderen afhankelijk.
Zijn huwelijk liep uiteindelijk spaak. Maar hij heeft zijn leven weer aardig op de rails. Want Jan's vrouw Lucia hertrouwde, zij en haar nieuwe man Frans wonen in hetzelfde flatgebouw en hebben zich ontpopt als Jan's persoonlijke mantelzorgers. ,,Eigenlijk vormen we een nieuw gezinnetje. Dit is de ideale vriendschap.''
Jan ziet Frans absoluut niet als zijn concurrent, de man die hem zijn vrouw afpakte. ,,Nee, we zijn dikke vrienden.'' En, zegt Frans, ,,mocht mijn vrouw iets overkomen, dan zorg ik voor Jan, tot de laatste snik.'' Jan Fetter heeft nu een boekje geschreven. Met één vinger. Want door de ernstige aard van zijn handicap lukt het anders niet. Een uur tikken per dag, langer ging ook niet. Maar het is gelukt. Gistermiddag werd het boekje 'Gedachten op papier' tijdens een bijeenkomst in Oene ten doop gehouden.
Eigenlijk is het wat merkwaardig. Het 58 pagina's tellende boekje bevat niets over Jans leven van hoogte- en dieptepunten waar hij best een boek over zou kunnen schrijven. Het is een verzameling van filosofische en licht-politieke beschouwingen. Over de materialistische trekken van de mens die steeds grotere delen van de wereld in bezit nemen. Over, zeer actueel, ,,de armoede en ongelijkheid, uitzichtloosheid, werkloosheid, corruptie en stelselmatige verrijking van de zogenaamde leiders, die voldoende zijn om in opstand te komen.''
,,Ja, je hebt gelijk, wat mij de laatste tien jaar is overkomen, daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Misschien komt het er nog wel van,'' zegt Jan Fetter (61). Hij bewoont in zijn eentje, want zijn vrouw woont niet meer bij hem, een prachtige grote parterrewoning met een knots van een betegelde tuin op het zuiden, aan de Laan van de Mensenrechten. Net 'onder' het Apeldoorns station. Het is een Fokus-woning waar Jan kan rekenen op 24 uur hulp op afroep. Moet ook wel. Want de beschadiging van zijn kleine hersenen zorgde voor een totale verstoring van de motoriek - Jan zit in een rolstoel - en de spraak. Op 15 september 2001 - Jan Fetter weet het nog exact, vier dagen na de aanslag op New York. ,,Ineens begon ik te waggelen, ik werd misselijk, leek wel stomdronken.'' Jan, toen met zijn gezin woonachtig in Kaatsheuvel vlakbij de Efteling, belandde in het ziekenhuis. Ze konden daar, net als in het revalidatiecentrum, weinig voor hem doen. Jans leven - hij had een goede baan als pedagoog in het centrum voor verstandelijk gehandicapten Dennendal in Den Dolder - kwam volledig op zijn kop te staan. Na allerlei omzwervingen kwam het gezin (twee kinderen) in 2004 in Apeldoorn terecht. Fokus zorgde voor een uitkomst qua zorg.
Maar voor zijn vrouw Lucia werd het er niet makkelijker op om met Jan te blijven leven. ,,Zijn persoonlijkheid was ook veranderd, hij had woede-uitbarstingen. Uit machteloosheid. Maar toch.'' Vorig jaar scheidden ze. Ze had een overbuurman, weduwnaar Frans, leren kennen en trouwde met hem. Jan zegt begrip voor de drastische stap van zijn vrouw te hebben. Lucia en Frans doen veel voor hem. Drinken regelmatig bij hem koffie, gaan vaak met hem uit. ,,We hebben het heel plezierig samen.'' Gistermiddag zaten ze daar in Oene alle drie. Trots op het boek, door Jan getikt met één vinger.
www.in-outbooks.nl
Piet Maasland (63) heeft blindheid geaccepteerd
De aanvaarding van zijn blindheid ging bij hem gepaard met grote innerlijke strijd. Terwijl hij vurig bad om genezing, gebeurde het tegenovergestelde van wat hij vroeg: zijn gezichtsvermogen nam gestaag af. Piet Maasland (63): "Toen ik geloofde dat God in de duisternis nabij is, vond ik rust. Er ging een moeizame weg van struisvogelpolitiek aan vooraf."
Maasland was in de bloei van zijn leven toen zijn ene oog als gevolg van spontane netvliesloslating blind werd en het gezichtsvermogen van het andere steeds verder afnam. Zijn handicap wierp een donkere schaduw over zijn bestaan, een schaduw die hij lange tijd onder ogen weigerde te zien. Maasland, gehuwd en vader van vier kinderen, was medewerker bij een nationale bank. "Ik wilde er niet aan", zegt hij. "Blindheid was voor mij een waar schrikbeeld."
Blindegeleidehond
In zijn woning in Putten vertelt Maasland openhartig over zijn blindheid en de manier waarop hij met zijn handicap omgaat. Aan zijn voeten ligt Gideon, een zes jaar oude blindegeleidehond. De twee zijn onafscheidelijk: 's zondags gaat de golden retriever zelfs mee naar de kerk. Maasland is lid van de hervormde gemeente in zijn woonplaats.
Begin jaren tachtig werd Maasland blind aan zijn linkeroog. Hij onderging in korte tijd vijf operaties, maar wat artsen ook deden, het gezichtsvermogen herstelde zich niet. De bankmedewerker moest verder met één oog. De eerste jaren ging dat zonder problemen, totdat Maasland eind jaren tachtig merkte dat zijn rechteroog het meer en meer liet afweten. Het Oogziekenhuis in Rotterdam stelde de diagnose: retinis pigmentosa, een aandoening waarbij het netvlies afsterft. "De angst om helemaal blind te worden, sloeg toe. Ik bad tot God of Hij mij ervoor wilde bewaren. Soms putte ik hoop uit Zijn Woord. Dan geloofde ik vast dat mijn oog gespaard zou blijven. Hij wilde immers dat ik voor mijn gezin zou zorgen?"
Ondanks zijn hoop zette de ziekte door en nam het gezichtsvermogen steeds verder af. De gevolgen waren groot. Thuis moest Maasland meer en meer op de tast doen. Zijn werk als kredietverstrekker leed eronder. "Ik maakte fouten die niet mochten worden gemaakt. Soms vulde ik gegevens van cliënten
verkeerd in, soms vulde ik een nulletje te veel of te weinig in bij de aanvraag van een lening. Dat kon natuurlijk niet. Tot mijn grote verdriet zag m'n werkgever zich gedwongen m'n functie aan een ander te geven. Ik had daar grote moeite mee, kon het niet accepteren. Achteraf zie ik dat m'n werkgever gelijk had. Het ging niet meer."
Stap terug
In het verkeer moest Maasland steeds een stap terugdoen. "Zolang ik kon, reed ik auto. Ik was af en toe een gevaar op de weg. Op de snelweg reed ik 70 kilometer per uur. Harder durfde ik niet. Maar ik wilde niet opgeven. Totdat ik in 2003 een keer linksaf sloeg en een fietser over het hoofd zag. Alles liep gelukkig goed af, maar voor mij was het duidelijk: voortaan zou ik de auto laten staan. Gelukkig had ik de fiets nog. Dacht ik. Maar niet lang daarna kreeg ik een ongeval en werd ik ook gedwongen de fiets op te geven. Voor mij werd de wereld kleiner en kleiner. Ik was bang dat ik op den duur niets zou overhouden."
Inmiddels is het gezichtsvermogen van Maasland verminderd tot ongeveer 1 procent. 'Ik hoop dat ik dat kleine beetje mag houden. Dat het licht niet helemaal uitgaat. Op de een of andere manier is dat belangrijk voor me. Wat ik zie, is uiterst gering: alleen maar grijze contouren. Als iemand de woonkamer binnenkomt, zie ik slechts een schim. Gezichten kan ik niet waarnemen. We hebben een kleindochtertje van vier, ik heb het meisje nooit kunnen zien. Dat hakt erin."
Innerlijke acceptatie
Innerlijke acceptatie van zijn sterk verslechterd gezichtsvermogen ging niet zonder vallen en opstaan, zegt Maasland. "Ik deed aan struisvogelpolitiek, had er moeite mee m'n handicap onder ogen te zien. Ik was bang dat m'n leven voorbij zou zijn op het moment dat ik definitief blind werd. Daarom begreep ik Gods weg niet. Hoe kan Hij mij dit laten overkomen? Waar is dit goed voor?
Er waren wel momenten dat ik alle zorgen in Gods handen mocht leggen. Dan was ik gesterkt door het woord van God dat Zijn genade genoeg is. Maar als ik op nieuwe beperkingen stuitte, rezen de vragen opnieuw. Dan bad ik God om kracht. En zei ik tegen mezelf: "Piet, geef het nu maar toe, je moet realistisch zijn." Maar zoiets kun je gemakkelijk zeggen. Om te leven in overgave aan de leiding van de Heere heb je genade nodig. Gelukkig wil Hij die in ruime mate geven."
Die overgave groeide bij Maasland geleidelijk, zegt hij. Gesprekken met een psycholoog waren daarbij voor hem een belangrijke steun in de rug. "Ik werd me van m'n angst voor blindheid bewust. Ook ontdekte ik dat het leven van slechtzienden of blinden bepaald niet zonder waarde is. Integendeel. Sindsdien zijn de waaromvragen gaandeweg verstild. Mijn gebed werd veel meer: "Heere, wat is Uw plan met mijn leven? Wilt U mijn visuele handicap gebruiken tot eer van Uw Naam?"
Voor Maasland openden zich wegen die hij, zegt hij, nooit voor mogelijk had gehouden. "Sinds enkele jaren verzorg ik voor een lokale omroep meditatieve programma's met koormuziek. Ook geef ik voorlichting op scholen en kerkelijke verenigingen over blindheid. Dat geeft mij veel voldoening. Ik heb bij dit werk veel baat bij m'n computer. Dankzij programma's voor spraakondersteuning kan ik er uitstekend mee uit de voeten. Tijdens voorlichtingsbijeenkomsten probeer ik ook iets vertellen over de genade van God in mijn leven. Toen ik jong was, wilde ik graag predikant worden. Daar kwam niets van terecht. Nu ben ik dankbaar dat de Heere mij op deze manier in Zijn dienst gebruikt."
De overdenking van de toekomst schept de meeste troost, zegt Maasland. "Ik geloof dat de Heere straks een nieuwe hemel en een nieuwe aarde maakt. Straks krijg ik een volmaakt lichaam om Gods lof te verkondigen. Dat is voor mij geen droom, maar een werkelijkheid. God zegt het Zelf in Zijn Woord. Hij belooft allen die op Hem vertrouwen een eeuwige heerlijkheid waarin de stomme zal spreken, de dove zal horen en de blinde zal zien."
Vertrouwen
Piet Maasland (Strijen, 1947) raakte in 1982 blind aan zijn linkeroog als gevolg van ablatio retinae, een aandoening waarbij het netvlies van het oog loslaat. Enkele jaren later werd zijn rechteroog getroffen door retinis pigmentosa, een afwijking waarbij delen van het netvlies afsterven. Maasland heeft tegenwoordig een gezichtsvermogen van ongeveer 1 procent. Over zijn slechtziendheid en de impact daarvan op zijn leven, schreef hij een fraai boekje: 'Blindelings vertrouwen'. Het telt tachtig pagina's en verscheen eind vorig jaar bij uitgeverij In-Out Books.
Piet is sinds een jaar lid van de Cliëntenraad Bartiméus sector Dienstverlening.
Bron: Reformatorisch Dagblad
Bestellen
Het boekje kost € 12,95 excl. verzendkosten van € 2,64. Aan te vragen via email: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.
Interview Sam Brussee, in nieuwsblad Visio,
Sam Brussee, geboren in Leiden, maar sinds 2001 woonachtig in het Zuid-Veluwse Wolfheze, presenteerde in 2010 zijn eerste boek "Terugblik op het ongeziene" bij uitgeverij In-OutBooks. Dit compacte levensverhaal heeft als hoofdthema Brussee's slechtziendheid en latere blindheid, en de impact die dit had op vele terreinen in zijn leven. Brussee maakt de lezer in het bijzonder deelgenoot van zijn zoektocht naar religieuze zingeving.
